Nokia 6210 Navigator

W testach przeprowadzonych przez ekipę Symbianosa, brakowało do tej pory testu jakiegoś telefonu typowo nawigacyjnego. Nokia już od modelu 6110 dodaje dopisek Navigator, mający prawdopodobnie zwrócić uwagę na model użytkowników, którzy poszukują telefonu przede wszystkim do nawigacji.

Czy Nokii udało się stworzyć telefon, którym zadowoli użytkowników szukających prawdziwego nawigatora?
Ciekawych zapraszam do lektury testu.

















1. Zawartość zestawu

Testowany telefon, sprzedawany jest w następującym zestawie:
telefon Nokia 6210 Navigator w kolorze czarnym,
bateria litowo-ionowa BL-5F o pojemności 950 mAh,
ładowarka podróżna Nokia AC-5,
karta pamięci microSD Nokia MU-22 o pojemności 1 GB,
kabel do transmisji danych Nokia CA-101,
stereofoniczne słuchawki HS-47.





Zestaw można określić jako podstawowy. Telefon będzie służył do nawigacji, więc wypadałoby dodać ładowarkę samochodową i uchwyt (w niektórych wersjach oferowany). Każdy z elementów zestawu, został już omówiony w poprzednich testach. Słuchawki to dokładnie ten sam model, który dostarczany jest z Nokią E51 a który dokładniej opisałem tutaj.
Bateria to też stary znajomy z modeli N95-1 oraz N96. Jak można się domyślać, czas czuwania na jednym ładowaniu imponujący nie jest. Z dokładnych testów przeprowadzonych przez mobile-review.com, wynika:
czas pracy przy korzystaniu z nawigacji GPS – 3 godziny,
odtwarzanie video – 4 godziny,
surfowanie po Internecie (przez EDGE) – 3 godziny,
muzyka (na słuchawkach) – 19 godzin,
radio – 12,5 godziny,
gry – 4 godziny.
Są to wyniki minimalnie lepsze, niż te uzyskane przez Nokię N96, korzystającą z tego samego ogniwa. Przy założeniu, że telefon będzie wykorzystywany jako nawigacja i to nieraz przy kilkudniowych pieszych wędrówkach/obozach czas czuwania jest stanowczo za mały. Tego typu aparaty, powinny posiadać jak największe ogniwa, zapewniające możliwie jak najdłuższy czas pomiędzy ładowaniami.
Testy za pomocą aplikacji Energy Profiler, wskazują następujący pobór mocy przez telefon:
pulpit, włączone podświetlenie (1) – 0,32 W,
czuwanie, wyłączone podświetlenie (2) – 0,027 W,
GPS, Nokia Maps, szukanie sygnału (3) – 0,89 W,
wykonywanie połączenia (4) – 1,22 W,
odtwarzacz muzyki, na głośnikach włączone podświetlenie (5) – 0,77 W.





W telefonie jak zwykle włączony był tryb pojedynczy (tylko GSM), a czas wygaszenia podświetlenia wynosił 10 s. Przy takiej konfiguracji, w stanie głównie leżenia wytrzymał 6 dni. Spodziewałem się lepszego wyniku, który w tym przypadku zaniżony został prawdopodobnie przez brak suwaka klawiatury, który w N-kach powodował natychmiastowe przejście w stan czuwania. 6210 przez jakiś czas po zablokowaniu utrzymuje podświetlenie.







2. Przeznaczenie – grupa odbiorców

Nokia 6210 Navigator, jest następcą modelu 6110 Navigator. W zamyśle, miał to być główny telefon Nokii przeznaczony do nawigacji GPS – oczywiście z wbudowanym modułem. Niestety ani 6110, ani jego następca nie zdobył większej popularności. Powód okazał się być trywialny. W momencie premiery 6110 na rynku były już dostępne modele serii N z wbudowanym modułem GPS. Jeszcze gorzej było w przypadku 6210, gdyż model ten musiał konkurować już z niezłą paletą N-ek, wyposażonych we wbudowane moduły GPS. N-ki były znacznie atrakcyjniejszymi zabawkami od Navigatora. Oferowały dodatkowo lepszą jakość dźwięku (a nawet jeśli nie lepszą, to chociaż gniazdo miniJack), lepszy aparat i kilka dodatkowych funkcji, których w modelach 6110/6210 zbrakło.




Osoby decydujące się na kupno Navigatora to:
Osoby w wieku >30 lat, zainteresowane modelem z wbudowanym modułem GPS. Nie są obeznane z tematyką GSM. To zwykle posiadacze klasycznych Nokii serii 6xxx albo nawet 3xxx. Kupili ten telefon głównie dlatego bo zobaczyli napis „Navigator” i pomyśleli, że będzie on najlepszym wyborem przy stawianych przez nich wymaganiach.
Osoby w wieku 15-25 lat, które chcą mieć nowy telefon z Symbianem i nawigacją GPS, ale nie stać ich na model serii N.
Telefon zaprezentowany w sierpniu 2008 roku, kosztował wtedy ok. 1200 zł. Obecnie cena nowego egzemplarza, waha się pomiędzy 800 a 1300 zł w zależności od sklepu. Niezbyt popularny model N78 kosztuje prawie 100 zł więcej, a bardziej popularne modele, zaczynają się cenowo tam, gdzie kończy się Navigator.


3. Wygląd, rozmiary i wykonanie

Telefon prezentuje się pancernie, a jego masywną bryłę, dopełnia stosunkowo spora waga telefonu, wynosząca 117 g. teoretycznie nie jest to dużo, ale w praktyce telefon wydaje się być cięższy niż wygląda. Osobiście lubię tę klasę wagową, ale na pewno znajdą sie marudy, które będą narzekać na cegłowatość. 103 x 49 x 15 mm to tyle ile być powinno, w dodatku całość jest odpowiednio zaokrąglona tam gdzie powinna, przez co bez większych problemów pozwala się wsuwać do każdej przeciętnej wielkości kieszeni.
Navigator sprzedawany jest w dwóch kolorach obudowy: czarnej i czerwonej. Uważam, ze ze względu na charakter telefonu, sprzedawanie go w czerwonej kolorystyce jest strzałem w dziesiątkę. Pierwsze skojarzenie to obudowy szwajcarskich scyzoryków, które dzięki jaskrawoczerwonej lub niebieskiej kolorystyce stają się łatwiejsze do odnalezienia w przypadku zgubienia w trawie czy innym obozowym bajzlu.




Wykonanie jest całkiem przyzwoite. Nie ma mowy o żadnym skrzypieniu. Slider ma minimalne luzy, które odczuwalne są w momencie manipulowania na klawiszach funkcyjnych przy rozsuniętej obudowie. Telefon przeszedł już przez niejednego testera (o czym świadczą ubytki w zestawie, o których nawet już nie chce mi się wspominać), to co zostało trzyma się dobrze, co rokuje na dużą trwałość testowanego modelu.




Przednia część telefonu to tradycyjnie palcujący się błyszczący plastik, który w tym modelu prezentuje się lepiej niż przednie panele N96 albo N81. Z tyłu jest solidna klapka baterii o chropowatej fakturze i z obudową obiektywu udającą metal. Skoro już przy klapce jesteśmy – zdejmuje się ją „na pałę” – tak samo zresztą zakłada. Obowiązuje zasada „dociskać aż zaskoczy”. Na pochwalę zasługują natomiast zaślepki karty pamięci i micro-USB.




Zamiast stosowanych jak zwykle giętkich uchwytów, tym razem zastosowano solidne zawiasy, dzięki czemu zaślepki nie są takie upierdliwe i nie powracają samoczynnie do pozycji zamkniętej.











4. Ergonomia i wygoda obsługi





Podstawowa obsługa telefonu jest przyjemna i skuteczna. Wzorowo zaprojektowano klawisze funkcyjne, które obsługiwać można z zamkniętymi oczami. Wpłynęło to oczywiście na ich wielkość, ale przez to nic przez przypadek się nie wciśnie. Skok jest bardzo twardy i wyraźny. Na prawym boku znajdują sie przyciski regulacji głośności oraz przycisk aparatu. Przyciski głośności są niemal idealne. Dobrze wyprofilowane, precyzyjne i łatwe do zlokalizowania po omacku. Przycisk aparatu ma jedną zasadniczą wadę – jest zbyt czuły. Chodzi mi tu o ten pierwszy skok, uaktywniający autofokus. Przycisk działa prawie, że na dotknięcie, co nie ułatwia sprawy przy wykonywaniu zdjęć w ruchu. Po prostu nie da się wyczuć momentu w którym postanowił sobie zadziałać. Oczywiście przy noszeniu telefonu w kieszeni, każde najdelikatniejsze muśnięcie powoduje uaktywnianie się wyświetlacza. Po lewej stronie jest tylko gniazdo micro-USB oraz karty pamięci. Jak już wspomniałem w poprzedniej części, oba gniazda osłonięte są wzorowo zaprojektowanymi zaślepkami. Na krytykę zasługuje umieszczenie w górnej części gniazda ładowania i microJack. O wadach wynikających z zastosowania niestandardowego gniazda audio, chyba nikomu nie musze przypominać. Obiektyw aparatu jest w kilkumilimetrowym zagłębieniu, dzięki czemu raczej niełatwo go zarysować. Głośnik znajduje się w najgorszym możliwym miejscu, gwarantującym że zawsze będzie zasłonięty, gdy trzyma się telefon w ręce. Karta pamięci jest prawie niemożliwa do usunięcia. Gdzieś tam się o coś blokuje i trzeba nieźle kombinować, żeby ją wyciągnąć z gniazda. Brakuje obecnego już od jakiegoś czasu w telefonach Nokii suwaka blokady klawiatury.




Klawiatura właściwa, jest bardzo wygodna. Powierzchnia przycisków jest duża, znaki też nie najmniejsze, skok precyzyjny, a wyprofilowanie, chociaż dyskretne, to wystarczające. Niebieskie podświetlenie jest praktycznie równomierne na całej powierzchni. Przyczepiłbym się jedynie do niewygody wynikającej z braku pozostawionego miejsca nad górnymi klawiszami. Tak jak w przypadku N81 i N96 od razu zaczyna się tam slider. Na szczęście w 6210 klawisze są większe, dzięki czemu taka gafa ergonomiczna nie jest nadto odczuwalna.





5. Jakość rozmów i funkcje telekomunikacyjne

Marność. Tak jednym słowem można określić jakość rozmów oferowanych przez 6210. Nie wiem jak mnie słyszą, ale ja słyszę kiepsko. Jakby każdy z moich rozmówców miał usta pełne makaronu. Jest głośno, ale nie wyraźnie. Czasem po kilka razy musiałem prosić o powtórzenie, bo nic nie dało sie zrozumieć. Mając testowany telefon na własność, zapewne polubiłbym pisanie SMS-ów, traktując je jako szybszy sposób dogadania się niż słuchanie bełkotu przez słuchawkę. Głośnik jest bardzo wydajny. Zarówno dzwonki jak i komunikaty głosowe są głośne i wyraźne. Zmierzona przez GSMArena wartość natężenia dźwięku wynosi:
79,2 dB dla dzwonka,
74,9 dB dla głosu.
Są to wartości bardzo przyzwoite i jedne z lepszych wśród Nokii s60. Profile, alarm wibracyjny – to dokładnie te same elementy co we wszystkich innych Nokiach. Telefon w żaden sposób (pomijając niezbyt trafny pomysł z mruganiem podświetleniem manipulatora) nie powiadamia o przegapionej wiadomości. Znaczy – jak jest wygaszacz, to na nim są odpowiednie dane. Problem w tym, że wygaszacza nie da się ustawić na stałe. Jest niby opcja w menu pozwalająca na ustawienia widoczności wygaszacza na „zawsze”, ale niestety nie działa i wygaszacz po jakichś 60 sekundach znika.
Brakuje WiFi, co w tej klasie urządzeniu uważam za nieporozumienie. Przyda się najpóźniej w momencie, gdy ktoś zapomni ściągnąć map danego regionu. Jest oczywiście 3G, ale nie każdy ma dogodny cenowo pakiet internetowy – tym bardziej gdy znajduje się za granicą. Nawet jak ma, to mapy kraju wielkości Polski, zajmują 80 MB. Gdyby było WiFi, to bez większych problemów, za darmo można by było pobrać niezbędne dane. W sytuacji jak teraz, użytkownik musi liczyć się ze sporymi kosztami w przypadku gdy zapomni załadować map przed wyjściem z domu.
Wyświetlacz uważam za nieco przymały. 2,4” przekątnej to mało, jeśli weźmie się pod uwagę, że telefon przeznaczony jest głównie do nawigacji. Niezbędne minimum, to moim zdaniem 2,6 cała a i 2,8 by nie zaszkodziło. W każdym razie im więcej tym lepiej, a tymczasem Nokia w swoim Navigatorze dała 2,4” tak jak w przypadku zwykłych, tradycyjnych telefonów.




Co do jakości wyświetlacza, to jak zwykle nie można mieć zastrzeżeń. Jakość obrazu i widoczność w słońcu stoi na wysokim poziomie.





6. Software

Testowany telefon pracuje pod kontrolą systemu operacyjnego Symbian w wersji 9.3 z FP2. Pierwsze co rzuca sie w oczy, to nowe tematy dedykowane do tego modelu. Do wyboru w standardzie jest ich 4, a kolekcję można dodatkowo powiększyć dociągając pozostałe z Internetu.






Galeria czy aplikacja aparatu to znacznie uboższe wersje aplikacji znanych z serii N. Jest pakiet aplikacji biurowych, czyli QuickOffice, Adobe PDF oraz aktywne notatki. W menu wyeksponowane zostały Mapy oraz Punkty orientacyjne.
Jest autorotacja obrazu, ale nie działa na pulpicie ani w aplikacji Nokia Maps.
Soft pozbawiony jest wszelkich upiększaczy znanych z N-ek. Może to i lepiej, bo dzięki temu nawigacja po menu odbywa się całkiem szybko. Ogólnie FW to nic szczególnego. Przypomina mix softu z serii E oraz serii N.
Telefon pracował na sofcie w wersji 03.08 z 11 czerwca 2008 roku. Zdarzały się restarty telefonu przy korzystaniu z GPS. Obecnie najnowsza wersja softu ma oznaczenie 4.13, więc ten problem może być już nieaktualny.





7. Multimedia

Jak już wyżej napisałem, poziom multimediów klasyfikuje ten model pomiędzy serią E i N.
Odtwarzacz muzyczny. Odtwarzacz jest taki sam jak w pozostałych modelach serii N.
Jakość dźwięku nieco odstaje od tego, co usłyszeć można w nowszych N-kach. Brakuje tonów wysokich. Basy są, ale wrażenia odsłuchowe sa takie, jakby założyć sobie wiaderko na głowę. Wąska scena kojarzy się bardziej z serią E (ew. w Nokią N95) niż z tym co oferują N-ki. Na standardowych słuchawkach, dźwięk jest jak zwykle wystarczająco głośny.






Głośnik odtwarza słabo. Nawet nie tyle, że źle, po prostu normalnie jak w każdym innym telefonie, z jednym zastrzeżeniem: jest głośno. Dominują tony wysokie, słaba dynamika – jednym zdaniem nic szczególnego.






Radio
Pod względem jakości radioodtwarzacza Nokia 6210 prezentuje ten sam poziom co E51 lub N96. Aplikacja działa szybko, a czułość jest bardzo dobra. Brakuje radia internetowego, które spodobało mi się przy okazji testów N96. Jednak ze względu na brak WiFi, trudno traktować ten brak za wadę telefonu.

Video
Brak odtwarzacza znanego z serii N telefonów. Materiały filmowe można oglądać za pomocą odtwarzacza RealPlayer, czyli komfort jest identyczny jak w przypadku telefonów serii E. Dziwnym trafem, telefon nie poradził sobie z testowym filmikiem w .mp4 o rozdzielczości identycznej z natywną. Materiał został odtworzony, ale pojawiało się wiele artefaktów. Jeszcze dziwniejsze jest to, że bez problemu dało się odtworzyć filmik w rozdzielczości 640x360 przygotowany przez Nokię.

Gry
Nokia 6210 w standardzie oferuje 3 pełne wersje gier. Są to następujące tytuły:
Marble Cannon – gra zręcznościowa, której celem jest usunięcie kul na każdym poziomie poprzez połączenie co najmniej trzech kul tego samego koloru.
Jelly Chase – gra zręcznościowa, której celem jest zebranie bąbelków w labiryncie po którym porusza się bohater gry Jelly. Steruje się obracając labirynt, przy wykorzystaniu akcelerometru lub manipulatora.
Brian Champion – to gra umożliwiająca trenowanie umysłu przy użyciu pojedyńczych i codziennych ćwiczeń.









Brak jest natywnego wsparcia dla platformy N-gage 2.0.

Galeria
To jakiś mix galerii z serii E i N. Działa tylko w trybie landscape. Obsługa jest stosunkowo niewygodna, ale sama szybkość działania wystarczająco duża. Denerwuje fakt, że nie da się regulować powiększenia przy użyciu klawiszy do regulacji natężenia dźwięku. Każdą opcję trzeba wybrać z menu, co nieraz jest mocno denerwujące, tym bardziej, że jest niby opcja paska zadań. Znika ona jednak po każdorazowym z niej skorzystaniu.







&



8. GPS

To mógłby być gwóźdź programu – niestety nie jest. Jedyne co odróżnia ten telefon od N-ek, to przycisk uruchamiający GPS i Nokia Maps, zlokalizowany pod manipulatorem. Jest tam niebieski znacznik w kształcie gwiazdy, informujący mruganiem o „łapaniu sygnału” oraz ciągłym sygnałem o jego złapaniu i gotowości do pracy.
Moduł GPS to, to samo co w innych Nokiach. Tak samo długo łapie fix’a (od 3 do 5 minut na zimno), jednak dało się zauważyć nieco lepszą czułość. Jak już udało się znaleźć satelity, to sygnał był praktycznie niezrywalny. Nokia w poprzednim modelu Navigatora użyła pełnej wersji aplikacji do nawigacji Route 66. W testowanym 6210, instalowana jest standardowa wersja Nokia Maps 2.0. Standardowa – czyli nie pełna. Za dodatkowe usługi, podstawowe właściwie jeśli chodzi o nawigację, trzeba tak samo zapłacić jak w przypadku każdego innego telefonu Nokii.







9. Wydajność

W telefonie zastosowano procesor Freescale MXC300-30 o częstotliwości taktowania 369 MHz oraz 128 MB pamięci RAM, z czego po uruchomieniu dostępne jest lekko ponad 80 MB. Dzięki temu, że menu pozbawione jest wszelkich przejść, upłynnień i tym podobnych, nawigacja po menu odbywa się stosunkowo szybko. Telefon pracuje szybciej niż N79 ale wolniej niż e51 lub N81.




W teście SPMark, Nokia 6210 uzyskała wynik 960 pkt, co daje jej średnią pozycję śród telefonów Nokii wyposażonych w najnowszą wersję Symbiana 9.3 FP2.






W teście jBenchmark, 6210 wypadła dokładnie tak samo jak inne modele Nokii od tych samych parametrach.





10. Wymiana danych

Dostępne są następujące formy wymiany danych:
GPRS Class 32,
HSCSD,
CSD,
HSDPA do 3,6 Mb/s,
EDGE Class B,
WCDMA 384 kb/s (pobieranie), 384 kb/s (wysyłanie),
UMTS,
Bluetooth 2.0 + EDR,
USB 2.0,
karty pamięci: microSD, microSDHC, TransFlash, wsparcie dla SDIO oraz SDHC. Maksymalna obsługiwana wielkość karty pamięci to 32 GB.
Zmierzone transfery dla karty pamięci z zestawu wynoszą:




Dziwi szczególnie niska prędkość zapisu, osiągająca ledwie 1,8 MB/s. To ponad dwa razy mniej niż w przypadku innych modeli telefonów Nokii lub też kart do nich dodawanych (nie wiem co powoduje spowolnienia). Niższa od przeciętnej (choć nie aż tak bardzo) jest też prędkość odczytu.
Telefon nie umożliwia ładowania poprzez gniazdo USB.


11. Aparat i video

O parametrach aparatu fotograficznego niewiele wiadomo. Nokia nie podała ani długości ogniskowej, ani wielkości przesłony. Wiadomo tylko, że jest tam matryca CMOS o przekątnej 2048 x 1536 pikseli (3,15 Mpix). Kamera wideo pozwala na kręcenie klipów w rozdzielczości 640x480 z szybkością 15 klatek na sekundę.




Przednia kamera, pozwala na wykonywanie zdjęć w rozdzielczości 352 x 288 pikseli, oraz na nagrywanie filmów wideo w rozdzielczości 176 x 144 z szybkością 15 klatek na sekundę. Zdjęcia doświetlane są za pomocą dwóch diod LED.

Oprogramowanie aparatu pozwala na:
wybór trybu (nocny, standardowy, panorama),
ustawienia trybu lampy błyskowej,
wybór jednego z 3 czasów samowyzwalacza,
wybór trybu sekwencji,
wybór odcienia kolorów,
ustawienia balansu bieli (5 ustawień),
ustawienia kontrastu,
ustawienia jasności,
włączenie/wyłączenie opcji autofocus.
W trybie kamery mamy możliwość:
wyboru trybu filmowania (normalny i noc),
wybór odcienia kolorów,
ustawienia balansu bieli (5 ustawień),
ustawienia kontrastu,
ustawienia jasności.
Ciekawą opcją jest funkcja wykonywania zdjęć panoramicznych. Po wybraniu tej opcji, telefon przechodzi w tryb mieszany (kamera/aparat). Następnie po uruchomieniu, wykonane zostanie pierwsze zdjęcie, a następnie w miarę przewiania obrazu automatyka wyszuka kolejny kadr, który mógłby być dalszą częścią zdjęcia.








Efekt końcowy jest bardzo ciekawy i prezentuje się następująco:






Aplikacja aparatu jest uproszczoną wersją, w stosunku do tego co jest w Nokiach serii N. Brakuje klawiszy skrótów. Co prawda, tak samo jak w przypadku galerii, jest możliwość ich włączenia, ale po jednorazowym użyciu znikają i trzeba je uaktywnić ponownie.













&


W modelu takim jak ten, aż prosi się o wsparcie dla geotaging. Niestety Navigator tego nie oferuje.
Spodziewałem się, że aparat będzie gorszy, tymczasem ten wykonuje całkiem przyzwoite zdjęcia. Są ja zwykle zazielenienia i w środku dominuje czerwony, ale ogólnie kolory są dobrze nasycone. Problem pojawia się dopiero w gorszych warunkach oświetleniowych. Zaczynają być widoczne spore szumy.
Poniżej porównanie jakości zdjęć wykonanych 6210 i lustrzanką Canon EOS350D. Oba zdjęcia wykonane były w trybach w pełni automatycznych. U góry 6210 u dołu Canon.






Poniżej zdjęcia w nocy.






Zdjęcia w pomieszczeniu, oświetlonym żarówką 40 W.
Kolejno:
tryb automatyczny z wyłączoną lampą,
tryb automatyczny z włączoną lampą,
tryb nocny z wyłączoną lampą,
tryb nocny z włączoną lampą.










Zdjęcie kartki oraz zdjęcie przedmiotu umieszczonego ok. 10 cm od obiektywu. Pomimo braku makro, zdjęcie wyszło prawidłowo.






Inne zdjęcia:




















Filmy wideo nagrane w rozdzielczości VGA z szybkością 15 klatek na sekundę prezentują się następująco:
Nagranie w dzień: 6210_video_dzien.mp4
Nagranie w nocy: 6210_video_noc.mp4



12. Podsumowanie

Nokia 6210 Navigator to raczej dość słaba pozycja w programie Nokii. Zamiast nawigatora z prawdziwego zdarzenia, wyszła upośledzona wersja N-ki. Nokia przyzwyczaiła już użytkowników do robienia telefonów „na jedno kopyto”. Poszczególne serie różnią się tym, że w jednym modelu nie dali tego, w innym tamtego. Co gorsza, te cięcia są w ogóle nie przemyślane. Zachęcić do kupna 6210 może tylko dość atrakcyjna w stosunku do modeli serii N cena, bo poza tym telefon nie wyróżnia się niczym szczególnym. W czerwcu tego roku, pojawić się ma nowsza wersja 6710. Niestety prezentuje się ona równie ubogo jak wersja testowana. Nadal słaba bateria, nadal brak WiFi dodać mają jednak ekran o 0,2” większy i nie wiadomo po co o 2 Mpix większą matrycę aparatu.
W skali 1 do 10 dałbym testowanej Nokii 5 punktów.

Zalety:
solidne wykonanie,
wygodna obsługa,
dobry (głośny) głośnik,
w miarę przyzwoity aparat z funkcją zdjęć panoramicznych.

Wady:
słaba bateria,
słaba jakość rozmów,
brak WiFi,
microJack zamiast mini,
gniazdo ładowarki nie tu gdzie trzeba.
Testy wytrzymałości baterii oraz pomiary jakości dźwięku wykonane zostały przez testerów z mobile-review.com.
Testy głośności urządzenia, wykonane zostały przez portal GSMArena.com.

__________________

Ważne tematy:
Zostań Moderatorem EB && Linker i konta RS && System aktywności && System reputacji