| Początkujący
|  Wzór chemiczny miłości.
Tak podobno wygląda cząsteczka zwana "zakochaniem". Cząsteczka chemiczna, oczywiście. Jak sądzicie, drodzy forumowicze, czy zakochanie to tylko reakcje chemiczne zachodzące w naszym organizmie, uboczny efekt ewolucji, czy cud, który w żaden sposób nie można wytłumaczyć? Liczę na ciekawy tok dyskusji  . Cytat:
Chemia miłości
Pewien austriacki fizjolog odkrył wzór chemiczny miłości, nazwał fenyloetyloaminą endorfiny i zapisał w następującej postaci:
C6H5-NH-C2H5
W stanie zakochania substancję tę wytwarza podwzgórze i niczym posłańca przekazuje do gruczołów dokrewnych i innych narządów. Wywołane w ten sposób reakcje wprowadzają organizm w stan emocjonalnego odurzenia.
Ruszaja hormony: noradrenalina przyśpiesza gonitwę myśli, serotonina wytwarza radosny nastrój, a dopamina uruchamia fantazję i wyobraźnię. Serce bije mocniej, ręce się człowiekowi pocą, traci apetyt.
Dzięki więc endorfinom kochasz, czujesz się obiektem miłości, uśmiechasz się nawet do swego odbicia w lustrze, rośnie twoja pewnośc siebie, możesz góry przenosić, zdobywać Himalaje. Czujesz się też o wiele zdrowiej - to układ immunologiczny rozpoczął samouzdrawiające akcje. Promieniejesz. Wszyscy wkoło patrzą się na ciebie z uśmiechem:
- Ciebie też w końcu dopadła miłość?
| |
|  |
28-11-2009, 21:11
Podobne wątki 
Wygląd liniowy
